may

Tam ortasında çukurun

Yatarken bedenim

Önemsizdi düşler

Davulun sesine irkildi

Zangoç son nefesimde

Sordu isteğimi

Siyah bereli çocuklar dedim

Boyalı ampul fırlatsın

Kepenkler rengarenk

Kutlansın panayır vakti

Yetmeyiz kan kan

Fersah fersah

Birikmeyiz

Akar gideriz

Tebeşir tozu

Barut ipliği

Patlatıyoruz şekerlerimizi

dipkesik

(ron mueck)

karanlıkta kalmanın gereği yok artık

delirdim

ne kendimi ne sevdiğimi kesebildim

delilik geldi

kedim anladı birtek

sevemedim onu sakin

deldi geçti tenimi

humma bıraktı heryerimde

tüm fahişelere keşlere sordum

bir çözümü var mı diye

üzülerek baktılar suratıma

bir çözüm mutlaka olmalı diye yineledim

köprünün parmaklıklarını gösterdiler

oradaki martıyı yakalayabilirsen

o ete aç hayvanı alt edebilirsen

deliliğinden kurtulursun dediler

martıya baktım

kafasını çevirdi

dişlerimi sıkarak koştum ona doğru

kanatlanarak biraz uzağa gitti

cebimdeki bıçağı çıkardım yanına geldim

tek bir hamleyle gövdesine sapladım

vahşi bir kırmızı kanatlara fışkırdı

martı ben daha ona bıçağımı değdiremedem

gözümü oymuştu

kanım yerinden yüzüme akarken bıçak sonsuz bir güvenle elimden kaydı gitti...

eliptik virüs

tüm yardımcı böcekler derinliklerine çekildi

kadınlar eteklerini çok az daha açtı

salyalarındaki hazzı arıyorlardı umutsuzca

güzelliğini göremeyecek kadar ay vardı gözlerinde

karanlık civatası beynine saplanmış bir öksek otu

isterik çığlıklar atıyordu

göğsünden yarık almış bıçak bacağına yaklaşırken

içindeki böceği hedefliyordu

dehliz dehliz bir virüs

bölünmüş arzusunun çocuklarıydı

hepsini teker teker öldürürken

hiç olmadığı kadar mutluydu

kadın

postmodernizm akışkandır

simülasyon kışkırtır

gerçek yalandır

kapitalizm dünyada kalan tek batıldır

maldiv yerlileri derilerinden tekne yaptıklarında

adacıklarındaki otelleri istila ettiklerinde

varoşlardaki kara tenliler

sitelere saldırdıklarında

simülasyon öteki tarafa geçecektir

görüntü gerçekse

söz yalandır

kurt

kurtçuk çıktı karşıma

ağacın dibinde birikmiş sular vardı

dip yarası olup akmıştı dışarı

kimse beklemiyordu bunu ondan

ama ağaç kanadı oluk oluk

tiksindi insanlar sonra korktular kanayan ağaçtan

cerahate dönüştü kanı

kolları düştü

svanjmakerin çocuğu oldu

sevdim onu kucağımda

sonra beni yuttu ağaç bebek...

dehliz

kimsenin adımlarını izleyemeyecek kadar güçsüzken kendimi buldum. çocukça bir duruşu ancak öğrenmiştim. yürek adımlarımı takip etti , sonsuza, düş evrenine giderken hem güçsüz hem de bir o kadar kararlıydım. ne getirecek hayat bilmiyordum ama renk renk arzuların açılacağı beni bir düş dehlizine götürecek alisi ve arkadaşlarını bulacaktım...

yumurta ve bir çöl

çıplak bir adam çölde dans ediyor

peşinde aşk sarhoşu köpekler

bu görüntüler eşliğinde sihirli yeraltı şatosuna uzandım ecnebi bir muptelayla...

save me

save me from february my dear friends

I'm trying to survive but my loved ones have left me

save me from february my friends and take me to the hot waters of july

on the top of the waves I can only survive...